Home | Posts RSS | Comments RSS | Login

Η φίλη μου στη Λάρισα..

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

Χτές στη Λάρισα ήταν μια από τις ωραιότερες και ταυτόχρονα μια απο τις πιο "βαριές" μέρες που έχω ζήσει..
Ήρθε κοντά μου ένα κοριτσάκι μελαχρινό με μαύρα τεράστια γυαλιστερά μάτια,ενα πορτοκαλί παντελόνι και ένα φούξια μπλουζάκι
και μου έδωσε μια γαρδένια ψιλομαραμένη τυλιγμένη με ένα αλουμινόχαρτο,είχε κι άλλες σε μια τσάντα "Γαλαξίας"
Τη ρώτησα πώς τη λένε και δεν απάντησε,έφυγε..
Μετά από μισή ώρα περίπου ήρθε χωρίς την τσάντα και έκατσε στα σκαλάκια δίπλα μου,με ρώτησε πώς με λένε.
Τη λένε Κατερίνα,είναι 6 χρονών και δεν πάει σχολείο γιατί θέλει να είναι αλήτισσα και να παίζει με την τσάντα με τα λουλούδια..
Ανατρίχιασα.
Ήταν πολύ πειστική,με κοίταζε μόνο στα μάτια και στα χείλη.Ακόμα κι όταν δε μιλούσαμε και κοιτούσα αλλού την ένιωθα να με καρφώνει με τα μάτια της.
Μου ζήτησε ένα από τα βραχιόλια μου,της το χάρισα και ενώ περνούσε η ώρα και η Κατερίνα μου έκανε διάφορες ερωτήσεις
-για πράγματα που προφανώς δεν υπήρχε άλλος να την ενημερώσει- αναρωτήθηκα πώς και δεν την αναζητούν οι δικοί της.
Ρώτησα "η μαμά σου πού είναι;δεν πας να της πείς οτι κάθεσαι έδω να μην ανησυχεί;"
"Εγώ είμαι μόνη μου εδώ,εσύ τι είσαι;"

Σοκ

Ήταν μόνη της και αυτό ήταν ότι πιο στενάχωρο μου έχουν πει ποτέ.Ομως έδειχνε να το απολαμβάνει,ήθελε να είναι αλήτισσα.Εγώ ωστόσο ένιωθα ότι είχε πέσει στα βαθειά απο νώρις.
Και ενώ ένιωθα οτι θέλω να την κάνω να μ'εμπιστευτεί,ταυτόχρονα ένιωσα ότι αυτό το πλάσμα που τόσο ήθελα να προστατεύσω με κόλλησε στον τοίχο
με την ερώτηση που τόσο πηγαία μου έκανε.

Εγώ τι είμαι;;
Είμαι μόνη μου;;Δεν θέλω να είμαι μόνη μου.
Ωστόσο θέλω κ εγώ να είμαι αλήτισσα σαν αυτή,μπορώ όμως;;Αυτή γεννήθηκε αλήτισσα..

Πώς ορίζεται η μοναξιά ρε μάγκες;;
Ή μήπως η Κατερίνα εννοούσε το "μόνη μου" με την έννοια οτι τα καταφέρνει σαν μονάδα;ότι είναι αυτόνομη;
Έξι χρονών αυτόνομη μονάδα;;
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένα παιδάκι μπορεί να νιώθει μόνο του.Η Κατερίνα τη λέξη "μόνη" την έλεγε περήφανη.

Μάλλον ο Ρίτσος ήταν πολύ σωστός όταν έγραφε το ΤΡΙΟ "Καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα (1),μονάχος στη δόξα (2) και στο θανατο (3)"
αλλά εγώ νομίζω τελικά ότι είναι παραπάνω από τρία όλα αυτά στα οποία πορευόμαστε μόνοι μας.

Τελικά της γέλασα και απάντησα "Ολοι μόνοι μας είμαστε,απλά εσύ το κατάλαβες πρίν απο μένα.."
Χαμογέλασε και μου είπε "κοπελιά (είχε ξεχάσει το όνομα μου προφανώς) φεύγω,άμα ξανάρθεις στη Λάρισα θα είμαι η φίλη σου.."
Έκανα κίνηση να τη φιλήσω αλλα είχε ήδη φύγει η αλήτισσα..

"απλά τα πράγματα να λές και στα τραγούδια να μην κλαις.."

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

Συναυλία Σωκράτη.
Το κοινό πάει για :
  • να χορέψει,
  • να πιεί,
  • να ξεδώσει,
  • να πιεί,
  • να γελάσει,
  • να πιεί,
  • να κάνει γνωριμίες εύκολα-του στυλ "μήπως έχεις καπνό να στρίψω;" κλπ,
  • να πιεί,
  • να πεί τον πόνο του στον διπλανό,
  • να πιεί,
  • να κλάψει,
  • να ξαναπιεί,
  • και προς το τέλος (πρίν πιεί τα τελευταία) να νιώσει βαθειά μέσα του τους στίχους και να τα δεί όλα -έστω και για λίγο- με άλλο μάτι..
Το κοινό του Σωκράτη περιγράφεται ωραιότατα με ένα ΤΡΙΟ γραμμένο απο τον ίδιο "Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες"..
***********************

Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες με κρασί, με καπνό, και δυο νότες ταξιδέψαμ' αργά, σε κρεβάτια ζεστά μα θαρρώ πως ξυπνήσαμ' αργά.