Home | Posts RSS | Comments RSS | Login

Vicious

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010
Αυτές τι μέρες νιώθω καταβεβλημένη από τα έργα του ΗΣΑΠ.
Επίσης αυτές τις μέρες καταλάβα πως όταν πρόκειται για την τελευταία θέση στο Χ13... "Πας Έλλην βάρβαρος"!

Εχτές αντιληφθηκα οτι το blogger.com απενεργοποίησε το ιστολόγιο μου γιατί λέει δεν είχε καμία πρόσφατη ανάρτηση..
Δεν προλαβαίνω να γράψω είναι η αλήθεια.
Δουλεύω,εχω μαθήματα και όταν δεν κάνω αυτά τα δύο παλεύω για τη θέση που λέγαμε στο Χ13..

Η κατάκτηση της θέσης αυτής μπορεί να γίνει πολύ βίαιη.

-----------

Βία-λέξη κλειδί.
Με απασχολεί πολύ τον τελευταίο καιρό.
Όχι τόσο με την ετυμολογική της έννοια-όσο με τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει.

Τίτλος: "Η βία σε διάφορες μορφές της"
Υπότιτλος: " ΤΡΙΟ τραγούδιών που μέσα τους κρύβουν βία,όχι έτσι όπως την έχουμε συνηθήσει."


1.Σωματική βία-Συναισθηματική εκμετάλευση.
Κυκλοφόρησε το 1995 στο δίσκο "Τζάμπο" και μέχρι και σήμερα απότελει μια από τις "μεγάλες στιγμές" μιας συναυλίας.
Συντονίζει απόλυτα τις φωνές του κόσμου ειδικά όταν λέει "Κάτι με σπρώχνει να σου ρίξω μια μπουνιά".
Ωστόσο δεν περιορίζεται στη σωματική βία το τραγούδι αυτό.Η βία της απόρριψης, η αναντιστοιχία με το "Αμοιβαία τα αισθήματα μωρό μου".
Ο Νίκος Ζιώγαλας υπογράφει και τραγουδά το "Σαν στάρ του σινεμά" και κάνει ολους εμάς είτε δουλεύουμε σε συνεργείο,είτε σε καπνεργοστάσιο,είτε στο Λουμίδη,είτε στον ΗΣΑΠ,
να ταυτιστούμε με τον πρωταγωνιστή που ξεδίπλωσε τα φύλλα της καρδιάς του και το μόνο που πήρε ήταν μια υπογραφή.



-


2.Οι αποχωρισμόι είναι από τη φύση τους βίαιοι.
Κανείς δεν θέλει να αποχωριστεί κάτι που αγαπάει.
Οταν αποχωριζόμαστε πονάμε και κυρίως φοβόμαστε ότι μαζι με το πρόσωπο θα χαθεί και το συναίσθημα.
Φοβόμαστε ότι θα μας ξεχάσουν..Ξεχνιέται το συναίσθημα;
Η πιο σπαρακτική εκδήλωση του φόβου αυτού έρχεται στο στίχο του Βαγγέλη Γκούφα "Να με θυμάσαι και να μ'αγαπάς",
ντυμένη με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και με την ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη.
Η ηχογράφηση του τραγουδιού αυτού έγινε το 1964 στα πλαίσια ένος Ντοκυμαντέρ του αμερικάνικου ABC,στο οποίο η Μελίνα Μερκούρη είχε αναλάβει να αναδείξει την Ελλάδα.

-



3. Η πάροδος του χρόνου είναι βίαιη.
Είναι βίαιη για πολλούς λόγους,είτε γιατί γίνεται χωρίς τη θέληση μας, είτε γιατί πολύ απλά μας παίρνει πράγματα.
Παίρνει τη φρεσκάδα,τη νιότη,την ανεμελιά ενώ παράλληλα μας γεμίζει με ευθύνες,ερωτηματικά και ανασφάλειες.
Μας προβληματίζει και μας κάνει συνεχώς να κοιτάμε πίσω και να κάνουμε συνεχείς απολογισμούς.
Οι απολογισμοί φέρνουν νοσταλγία-φέρνουν επιθυμία να γυρίσει ο χρόνος πίσω και άλλα τέτοια ανέλπιδα..
Σ'αυτή τη βίαιη πάροδο του χρόνου,ενός χρόνου που τρέχει να προλάβει τον ακόμη πιό βίαιο ερχομό της μοναξιάς,αναφέρεται το επόμενο τραγούδι.
Ο Σταμάτης Κραουνάκης γράφει τη μουσική,η Λίνα Νικολακοπούλου βάζει τα λόγια, η Τάνια Τσανακλίδου ερμηνεύει και το
1988 κυκλοφορεί το τραγούδι "Μαμά Γερνάω" από τον ομότιτλο δίσκο.

-

Έχω ήδη στο μυαλό μου αρκέτα τραγούδια ακόμη που μπορούν να μας περιγράψουν μορφές "βίας.
Όμως αύριο το πρωί έχω τη γνωστή μάχη στο Χ13.
Καληνύχτα μάγκες.

2 σχόλια to Vicious:

airamhag είπε...

Αυτό..Αυτόοο το τελευταίο..το άτιμο..
αυτό τα φταίει όλα..
βία..ωραίο θέμα..καθημερινό , εσωτερικό ...
μολις θυμηθηκα κ το εξης:
"Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν?"M.Mπρεχτ

k* είπε...

wraia ta les ddm
:)
x
k*

Δημοσίευση σχολίου